เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๓ ตุลาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๓ ตุลาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงวันเสาร์ที่ ๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังวัดสระแก้ว หมู่ที่ ๖ ตำบลบางเสด็จ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง เพื่อร่วมพิธีบำเพ็ญกุศลอุทิศ "หลวงพ่อฉบับ" - พระครูขันตยาภิวัฒน์ (ฉบับ ขนฺติโก) อดีตเจ้าอาวาสวัดสระแก้ว ผู้สร้างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวัดสระแก้ว แล้วก็พัฒนาขึ้นมาจนเป็นโรงเรียนวัดสระแก้ว ซึ่งมีนักเรียนอยู่นับพันคนในปัจจุบันนี้

แม้ว่า "หลวงพ่อฉบับ" ท่านจะมรณภาพไปเป็นเวลา ๓๘ ปีแล้ว แต่ว่าก็ยังได้รับการสืบทอดมาจนกระทั่งเป็นโรงเรียนสงเคราะห์ของทางวัดในปัจจุบัน ซึ่งเจ้าอาวาสก็คือ "หลวงปู่ดร.เจ้าคุณไพเราะ" - พระวชิรสิกขการ, ดร. (ไพเราะ ฐิตสีโล ป.ธ. ๔) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดอ่างทอง เพื่อนร่วมรุ่นพระอุปัชฌาย์ของกระผม/อาตมภาพเอง

เมื่อไปถึงวัด ปรากฏว่า "ท่านเจ้าคุณหลวงปู่" กำลังให้สัมภาษณ์ทีวีช่อง ๕ อยู่ กระผม/อาตมภาพนั่งรออยู่พักหนึ่ง เมื่อท่านให้สัมภาษณ์จบก็บอกกับทางทีวีว่า "สัมภาษณ์หลวงพ่อวัดท่าขนุนด้วย ท่านมีกำลังใหญ่ ช่วยเหลือทางวัดสระแก้วไว้มาก" แต่ว่าเจ้าหน้าที่ทั้งสองท่านทำเหมือนอย่างกับไม่ได้ยิน เนื่องเพราะไม่คิดว่ากระผม/อาตมภาพจะมีความสำคัญอะไร ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี เนื่องเพราะว่าไม่ต้องเสียเวลาไปออกทีวีให้คนเขาเบื่อขี้หน้าอีก..!

เมื่อพูดคุยกันจนหายคิดถึงแล้ว "หลวงปู่เจ้าคุณไพเราะ" ก็ขอให้กระผม/อาตมภาพนำเอากฐินปลดหนี้ หรือว่าผ้าป่าก็ได้ มาช่วยทางโรงเรียนวัดสระแก้วอีกสักครั้งหนึ่ง กระผม/อาตมภาพเรียนถวายหลวงปู่ไปว่า "เรื่องของกฐินปลดหนี้นั้น เนื่องจากว่าเลยวาระไปแล้ว ก็ต้องรอจนกว่าจะถึงคิว ซึ่งอีกนานมาก" หลวงปู่เจ้าคุณจึงบอกว่า "ถ้าอย่างนั้นขอเป็นผ้าป่าก็แล้วกัน เนื่องเพราะว่าในปัจจุบันนี้ ถึงแม้ว่าจะมีนักเรียนน้อยลง ก็คือรวมแล้วทั้งหมด ๓ โรงเรียน อยู่ที่ประมาณ ๑,๗๐๐ กว่าคนก็จริง แต่ว่ารายจ่ายแต่ละเดือนก็นับล้านบาท ช่วงนี้เงินบริจาคเข้ามาไม่ทัน ต้องเที่ยวหยิบยืมคนอื่นมาเป็นค่าใช้จ่ายก่อน"

ขอบอกกล่าวให้ชัดเจนว่า ตอนแรก "หลวงพ่อฉบับ" ท่านสร้างสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าขึ้นมา แล้วหลังจากนั้นก็ส่งไปเรียนที่โรงเรียนไทยรัฐวิทยา ๖ แต่ว่ามีแค่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ เท่านั้น ท่านจึงส่งเด็กที่จบชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ แล้ว ไปเรียนที่โรงเรียนบางเสด็จวิทยาคม ซึ่งมีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ ถึงมัธยมศึกษาปีที่ ๖ จนกระทั่งท้ายสุด ท่านก็มาสร้างโรงเรียนเป็นของตนเอง ก็คือโรงเรียนวัดสระแก้ว ซึ่งมีตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ แต่ด้วยความที่ว่า "หลวงพ่อฉบับ" ท่านมีบารมีมาก ดังนั้น..ทั้งโรงเรียนไทยรัฐวิทยา ๖ และโรงเรียนบางเสด็จวิทยาคม ก็เข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของท่านไปด้วย จึงทำให้กลายเป็นภาระทั้งหมดของทางวัดไปโดยปริยาย..!

 

ในเมื่อ "พระเดชพระคุณหลวงปู่เจ้าคุณไพเราะ" ของกระผม/อาตมภาพ ท่านมารับหน้าที่เจ้าอาวาส ก็ต้องดูแลสงเคราะห์ทั้ง ๓ โรงเรียนเหมือนกัน เพียงแต่ว่าหลัก ๆ เลยก็คือโรงเรียนวัดสระแก้ว ที่มีเด็กอยูประมาณ ๑,๔๐๐ คนเศษ ที่เหลืออีกประมาณ ๓๐๐ คนนั้น เป็นของโรงเรียนไทยรัฐวิทยา ๖ รวมกับโรงเรียนบางเสด็จวิทยาคม

กระผม/อาตมภาพจึงมาคิดว่า ดูท่าจะต้องรบกวนท่านทั้งหลายที่มีเงินเหลือกินเหลือใช้อีกแล้ว เนื่องเพราะว่าถ้าหากว่าเปิดกระทู้ขอให้ทำบุญอย่างเดียว อาจจะได้ไม่กี่บาทกี่สตางค์ เนื่องเพราะว่าอย่างครั้งก่อนที่เคยถวาย "ท่านเจ้าคุณหลวงปู่" ท่านมา ๑ ล้านบาท ก็เป็นค่าอาหารเด็กได้แค่เดือนเดียวเท่านั้น คิดว่าถ้ากลับไปแล้วจะค้นหาวัตถุมงคลส่วนตัว เอามาลงกระทู้เพื่อที่จะหาเงินช่วยเด็กกำพร้าโรงเรียนวัดสระแก้ว ซึ่งคงต้องปรึกษาหารือกับ "ไอ้ตัวเล็ก" - นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล อีกที ว่าจะเริ่มต้นกันได้เมื่อไร ท่านใดที่มีปัจจัยเหลือกินเหลือใช้ สามารถที่จะบูชาวัตถุมงคลเพื่อสงเคราะห์เด็กกำพร้า ได้โดยที่ตนเองไม่เดือดร้อน ก็ให้เข้าไปช่วยทำบุญในกระทู้ให้ด้วย

ถ้าหากว่าเป็นไปตามที่ได้พูดคุยกันไว้ เราน่าจะมีเวลาอยู่หลายเดือนเหมือนกัน ก็คือจะเอาผ้าป่าไปทอดในวันเกิดของ "พระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณหลวงปู่" ก็คือวันที่ ๙ เมษายน ปี ๒๕๗๐ เท่ากับว่าเราจะมีเวลาอยู่ประมาณ ๕ เดือนในการหาเงินไปช่วย แม้ว่าจะล่าช้าไปบ้าง แต่ว่าถ้าได้เงินก้อนใหญ่ก็คงพอที่จะปลดหนี้ไปได้ส่วนหนึ่ง ทำให้บรรดาเจ้าหนี้ไม่ต้องหนักใจ ถ้าต้องหยิบยืมอะไรกันใหม่ ก็คงพอที่จะเห็นว่ามีเครดิต ยืมแล้วคืน อาจจะให้ยืมต่อไปได้อีก..!

เมื่อพูดคุยกันตรงนี้เสร็จสรรพ กระผม/อาตมภาพก็ออกจากห้องบันทึกเสียงและบันทึกภาพ เมื่อออกมาข้างนอกก็เจอ "ท่านเจ้าคุณอาจารย์ทองสูรย์ " - พระธรรมวชิรโมลี , ดร. (ทองสูรย์ สุริยโชโต ป.ธ. ๘) รองเจ้าคณะภาค ๔ เจ้าอาวาสวัดยานนาวา ซึ่งเคยให้การอนุเคราะห์สงเคราะห์ในสมัยที่ไปดูงานช่วงเรียนปริญญาเอก ที่วัดไทยศรีนครินทรวราราม ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ไปกราบรายงานตัวกับหลวงพ่อเจ้าคุณอาจารย์ท่าน

แล้วก็ทักทายลูกศิษย์ ซึ่งก็มี "พระปลัดศานิตย์ นิจฺจงฺคุโณ, ดร." และ "พระครูวินัยธรภาณุมาศ ภาณุปาโณ, ดร." ซึ่งเป็นลูกศิษย์เรียนกับกระผม/อาตมภาพตั้งแต่ประกาศนียบัตรบริหารกิจการคณะสงฆ์ ไปจนกระทั่งจบปริญญาโท ปัจจุบันนี้เป็นมือกฎหมายของคณะสงฆ์ทั้งคู่ ต้องบอกว่าอนาคตไกลทีเดียว

 

เมื่อพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ "พระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณอาจารย์ประยูร" - พระพรหมบัณฑิต, ศ.ดร. (ประยูร ธมฺมจิตฺโต ป.ธ.๙, Ph.D.) ราชบัณฑิต กรรมการมหาเถรสมาคม ประธานศูนย์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งชาติอก็เดินทางมาถึง ซึ่ง "ท่านเจ้าคุณอาจารย์ประยูร" ต้องมาเป็นองค์เทศน์ในวันนี้

กระผม/อาตมภาพเข้าไปกราบ เรียนบอกกับท่านว่า "ตอนนี้การตรวจยกหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบของปีนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ช่วงที่ผ่านมานั้น ไม่มีเวลาไปร่วมงานของพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณอาจารย์เลยแม้แต่งานเดียว ไม่ว่าจะเป็นงานวันเกิด หรือว่างานอบรมโครงการต่าง ๆ แม้กระทั่งการประชุมก็ไปตรงกับวันตรวจยกหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบพอดี" ท่านเจ้าคุณอาจารย์บอกว่า "ไม่เป็นไร ถ้าหากว่าว่างแล้ว ถึงเวลามีงานก็จะให้ท่านเจ้าคุณอาทิตย์ - พระโสภณวชิรวาที , ดร. (อาทิตย์ อตฺถเวที) เลขานุการ แจ้งให้ท่านทราบต่อไป"

แล้วท่านก็ยังถามด้วยความเป็นห่วงว่า "น้ำท่วมทองผาภูมิมากหรือไม่ ?" กระผม/อาตมภาพก็เรียนถวายท่านไปว่า "เรื่องน้ำท่วมทองผาภูมินั้นถือว่าเป็นเรื่องโจ๊กไปก็แล้วกัน เนื่องเพราะว่าเป็นแค่น้ำหลากผ่านถนน ซึ่งเป็นอย่างนั้นทุกปี แต่ว่าก็มีบุคคลที่ตกอกตกใจไปออกข่าวว่าน้ำท่วมทองผาภูมิ ซึ่งทองผาภูมินั้นสูงกว่ากรุงเทพฯ ๖๐๐ กว่าเมตร ถ้าน้ำท่วมทองผาภูมิ แปลว่ากรุงเทพฯ ต้องอยู่ใต้ทะเลไปครึ่งกิโลเมตรไปอย่างน้อย..!" ท่านเจ้าคุณอาจารย์ได้ยินแล้วก็หัวเราะชอบใจ

หลังจากนั้นท่านก็ขึ้นธรรมาสน์ แสดงพระธรรมเทศนาเนื่องในวันครบรอบวันมรณภาพ ๓๘ ปี ของ "หลวงพ่อพระครูฉบับ" โดยที่ท่านเองติดคำพูดที่กระผม/อาตมภาพฟังแล้วแหม่ง ๆ ว่า "ผู้เป็นบุคคลกตัญญูกตเวทิตา" ซึ่งถ้าเป็นกระผม/อาตมภาพก็จะกล่าวว่า "บุคคลผู้ที่มีความกตัญญูกตเวทิตา" แต่ว่าคนเราก็มักจะมีประโยคติดปากของตนเอง แล้วก็ใช้ตามถนัดเช่นนั้น จนบางทีก็ไม่ได้ทันสังเกตว่า พูดไปแล้วสะดุดหูคนอื่นหรือเปล่า ?

หลังจากนั้น "ท่านเจ้าคุณอาจารย์ทองสูรย์" ก็นำกระผม/อาตมภาพ ซึ่งมี "ท่านเจ้าคุณประเวศ"- พระสุวรรณวชิราทร (ประเวศ สุทฺธิญาโณ) เจ้าคณะจังหวัดอ่างทอง "ดร.ท่านเจ้าคุณประไพ" - พระสุพรรณวชิราภรณ์, ดร. (ประไพ ปุญฺญกาโม) เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นต้น สวดพระพุทธมนต์เนื่องในวาระบำเพ็ญกุศลถวาย "หลวงพ่อฉบับ"

 

ครั้นรับปัจจัยไทยธรรมและฉันเพลร่วมกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ขอตัว วิ่งจากอ่างทองไปยังอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี เนื่องเพราะว่าเพื่อนร่วมงานโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ก็คือ "หลวงตาโม่ง" หรือว่า "หลวงพ่อเจ้าคุณโม่ง" ซึ่งท่านชอบให้เรียกว่า "หลวงตา" มากกว่า ท่านได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์ขึ้นเป็น "พระเทพวชิรมงคลวิสิฐ" (อาทิตย์ สิริวฑฺฒโน) แต่ยังเป็นตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสระบุรีเหมือนเดิม

เมื่อคืนนี้ ท่านก็ให้คนส่งฎีกาหลวงมาทางไลน์ แจ้งว่า "ต้องใช้พัดยศด้วย" กระผม/อาตมภาพมาอ่านตอน ๕ ทุ่มกว่า จึงตอบกลับไปว่า "ออกจากวัดมาแล้ว ไม่ได้นำพัดยศมา" ท่านยังขอโทษขอโพย บอกว่า "ฎีกาหลวงออกช้ามาก" กระผม/อาตมภาพก็ยังเป็นห่วงอยู่ว่าไม่ได้นำพัดยศมา พอดี "ดร.ท่านเจ้าคุณทวี " - พระสุพรรณวชิรโมลี, ดร." (ทวี รตนเมธี ป.ธ. ๖) เพื่อนร่วมงานโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ อีกรูปหนึ่ง ซึ่งเป็นรองเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรีบอกว่า "เดี๋ยวจะหายืมให้"

เมื่อวิ่งไปถึง ปรากฏว่ารถราเต็มวัดไปหมด กระผม/อาตมภาพจึงเอาไปจ่อท้ายรถคันหน้า เพราะว่าตนเองมั่นใจว่าพัดยศของตนเป็นของหายาก ไม่มีทางที่จะขอยืมใครได้แน่นอน เพราะฉะนั้น..คงจะไม่ได้อยู่ร่วมงาน ในเมื่อจะออกเร็ว จึงไม่ได้กลัวที่จะไปจอดปิดท้ายคนอื่น หอบเอาปัจจัยไทยธรรมเข้าไปหา ปรากฏว่าพรรคพวกเพื่อนฝูงร่วมงานก็ดี เจ้านายก็ดี นั่งกันอยู่เต็มไปหมด

มี "พระเดชพระคุณหลวงพ่อดร.เจ้าคุณปัญญา" - พระเทพปริยัติโสภณ, ดร. (ปัญญา วิสุทฺธิปญฺโญ ป.ธ. ๙) เจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี

"ท่านเจ้าคุณต่อ" - พระราชมหาเจติยาภิบาล (ต่อศักดิ์ สุนฺทรวาที) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม รักษาเจ้าอาวาสวัดโบสถ์ จังหวัดปทุมธานี

"ท่านเจ้าคุณแก้ว - พระวชิรภาวนาภิรัต,วิ. (ธรรมทส ขนฺติพโล)" หรือว่า "หลวงพ่อแก้ว" วัดตะโก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตลอดจนกระทั่งเพื่อนฝูงท่านอื่นอีกหลายท่าน รวมทั้ง "ดร.ท่านเจ้าคุณทวี" ด้วย

"ท่านเจ้าคุณทวี" บอกว่า "หายืมพัดใครไม่ได้เลย ทำไมถึงหายากหาเย็นขนาดนี้ ?" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "หายากก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะว่ากาญจนบุรีทั้งจังหวัดก็มีเล่มเดียว ส่วนของสุพรรณบุรีไม่มีเลย แม้กระทั่งจังหวัดสระบุรีก็ไม่มีให้ยืม..!"

 

จากนั้นก็ไปถวายเครื่องมุทิตาสักการะ "หลวงพ่อเจ้าคุณโม่ง" หรือ "หลวงตาโม่ง" ของพวกเรา ท่านเองก็เมตตาลุกมารับ ให้กระผม/อาตมภาพนั่งเก้าอี้ แล้วท่านก็ถวายไทยธรรมคืนมา กระผม/อาตมภาพกระซิบว่า "หลวงตา..คราวที่แล้วบอกว่าผมถวายวัตถุมงคลชิ้นใหญ่ พกยาก งานนี้ผมเลยถวายตะกรุดสาลิกาใต้น้ำของหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า" ทำเอา "ท่านเจ้าคุณโม่ง" ของพวกเรายิ้มกว้างปากแทบถึงใบหู..! ขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่

กระผม/อาตมภาพถ่ายรูปร่วมกันท่านแล้วก็ฉวยโอกาสลาออกมาเลย ยกมือไหว้ไล่ดะมาตลอดทาง มี "พระมหาประกอบ โชติปุญฺโญ ป.ธ. ๗, ดร." เพื่อนร่วมงานโครงการศีล ๕ อีกท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นรองเจ้าคณะจังหวัดราชบุรี นำเอาพัดเปรียญธรรม ๗ ประโยคของท่าน มายื่นให้เจ้าหน้าที่พอดี

ขยับออกมาอีกหน่อย ก็เจอ "หลวงพ่อเจ้าคุณสืบ" - พระราชสมุทรวัชราจารย์ (บุญสืบ วุฑฺฒิสาโร) เจ้าอาวาสวัดกลาง วรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ พอท่านทราบว่าหาพัดไม่ได้ ท่านก็หัวเราะ บอกว่า "ต่อไปก็เอาพัดยอดแหลมแล้วกัน หายืมกันง่ายดี" กระผม/อาตมภาพหัวเราะก๊าก บอกว่า "ตอนนี้พัดพระครูเป็นของหายาก ขอผมเก็บไว้เป็นความภูมิใจเฉพาะตัวไปอีกสักพักเถอะครับ" จากนั้นก็ร่ำลากันออกมา แล้วก็ต้องวิ่งฝ่าฝนที่เริ่มตกพรำ ๆ ได้ยินว่าบางเขตในกรุงเทพวันก่อนมีแม้กระทั่งลูกเห็บตกด้วย ได้แต่หวังว่าตนเองคงจะไม่เจออะไรแบบนั้น..!

สำหรับวันนี้ ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)