เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ ถ้าฝรั่งได้ยินก็แทบช็อคตาตั้ง เนื่องเพราะว่าเป็น "Good Friday" ของเขา แต่ว่าไทยเรากลับรู้สึกเฉย ๆ เนื่องเพราะว่าสิ่งดีสิ่งงามของเรา ไม่ว่าจะเป็นเวสสันดรชาดก ก็มี ๑๓ กัณฑ์ ธุดงควัตร ก็มี ๑๓ ประการ เหล่านี้เป็นต้น จนถึงขนาดมีการนำมาเป็นตัวคาถาในส่วนของโสฬสมหามงคล ที่ระบุไว้ชัดเจนว่า "เตรัสสะธุตังคาจะ" ก็คือ ด้วยอำนาจแห่งธุดงควัตร ๑๓ ประการนั่นเอง

สำหรับวันนี้การเตรียมการต่าง ๆ เพื่อบวงสรวงไหว้ครูและเป่ายันต์เกราะเพชร ส่วนใหญ่ก็เป็นไปด้วยความเรียบร้อย มีอยู่อย่างเดียวก็คือบรรดารถยนต์ที่เข้าออก จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องขยับเขยื้อนเคลื่อนกันหลายรอบ เนื่องเพราะว่าส่วนใหญ่มาถึง ก็มักจะคิดว่าตนเองสร้างบุญสร้างบารมีไว้ดีมาก เห็นที่ว่างเมื่อไร กูก็เสียบหัวจอดทันที โดยที่ไม่ได้พินิจพิจารณาว่า สถานที่นั้นเขามีไว้ทำอะไร ? แต่ก็ยังดีว่าทางเจ้าหน้าที่คอยทำการเชิญออก บรรดาผู้มากบารมีถึงได้รู้ว่าบารมีของตนเองยังไม่มากพอ..!

ส่วนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือ "หลวงพ่อเอ" (พระมหานันทวัฒน์ เขมธมฺโม ป.ธ. ๖) วัดปากน้ำภาษีเจริญ อาการป่วยของท่านนั้น ต้องบอกว่าหนักมากถึงหนักที่สุด..! แต่ก็ยังอุตส่าห์มาทำหน้าที่ของตน ประมาณว่า "ม้าอาชาไนยยอมตายคาสนามรบ ดีกว่านอนสงบอยู่ในคอก" ในเมื่อเป็นเช่นนั้น กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่เอาใจช่วย บุคคลที่ไม่เคยป่วยหนักขนาดนั้น จะไม่รู้หรอกว่าตนเองต้องใช้กำลังขนาดไหน ในการข่มอาการเวทนาทางร่างกายแบบนั้น

เรื่องพวกนี้ ถ้าไม่ใช่ผู้ที่มีประสบการณ์ด้วยตนเอง จะไม่มีวันเข้าใจได้เลย แต่ถ้าหากว่ามีประสบการณ์ด้วยตนเองแล้ว เราก็จะเห็นว่า สิ่งต่าง ๆ ที่บุคคลทั่วไปเห็นว่าไม่ดีนั้น ความจริงเป็นสิ่งที่ดีที่งามเป็นอย่างยิ่ง

เนื่องเพราะว่าถ้าไม่เจ็บไข้ได้ป่วยถึงขนาดจะเสียชีวิตลงไปได้ทุกเวลา เราก็อาจจะประมาท เพลิดเพลินกับชีวิตนี้ หรือถ้าไม่มีทุกขเวทนาจากการเจ็บไข้ได้ป่วยมาบีบคั้น เราก็อาจจะไม่เบื่อร่างกาย อาจจะไม่เบื่อโลกนี้ แล้วในขณะเดียวกัน ก็ยังไปยึดติดอีกต่างหาก..!

 

สิ่งทั้งหลายเหล่านี้จึงเป็นอะไรที่หาได้ยากมาก และทรงคุณค่าเป็นอย่างยิ่ง เราท่านทั้งหลายลองนึกดูว่า แม้ช่วงท้ายในการสร้างบารมี ของพระพุทธเจ้าในระดับปัญญาธิกะ ซึ่งพระองค์ท่านมากด้วยปัญญา บรรลุรวดเร็วที่สุด ยังต้องใช้เวลาถึง ๔ อสงไขยกับอีกแสนมหากัป และคำว่า "มหากัป" ในที่นี้นั้น เราต้องเวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน แต่ละกัปถ้าเอากระดูกมากองรวมกัน ก็น่าจะใหญ่โตกว่าเขาพระสุเมรุเสียอีก..!

แต่ว่าสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ผ่านไปชาติแล้วชาติเล่า กว่าที่พระองค์ท่านจะสมบูรณ์พร้อมด้วยบุญญาบารมี แล้วตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ นำเอาหลักธรรมที่ค้นคว้าหาได้ยากอย่างยิ่งนี้ มาเผยแผ่ให้พวกเราทั้งหลายได้รู้และปฏิบัติตาม

เราท่านลองนึกดูว่า ชีวิตของเราชาติหนึ่งในปัจจุบันนี้ ตั้งแต่เกิดจนตาย เราใช้ทรัพยากรไปเท่าไร ? คำนวณแบบคนประหยัดที่สุดในโลก ๑ ล้านบาทน่าจะไม่อยู่ ชีวิตนี้ถ้าหากว่าตีราคา ๑ ล้านบาท แล้วท่านตายทับตายถมมาแต่ละกัป โครงกระดูกกองสุมรวมกันยิ่งกว่าเขาพระสุเมรุ แล้วจะเป็นจำนวนเงินกี่ล้านล้านบาท !?

ในเมื่อต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลขนาดนี้ กว่าที่จะบรรลุธรรมได้ โดยที่เห็นอย่างชัดเจนว่า ร่างกายนี้ประกอบไปด้วยความทุกข์ หาความดีความงามไม่ได้เลย แล้วสิ่งที่ต้องใช้ทรัพยากรที่มีคุณค่ามหาศาลขนาดนั้น ถึงจะค้นคว้าหามาและเป็นสมบัติของตนเองได้นั้น บัดนี้ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้าของเราแล้ว สิ่งทั้งหลายทั้งปวงที่เราดิ้นรน หลีกหนี ผลักไส ไม่อยากพบเจอ กลับกลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่ายิ่งกว่าเพชร ยิ่งกว่าทอง ถ้าสิ่งนี้ทำให้เราบรรลุธรรมได้ ไม่ว่าแลกด้วยอะไรเราก็คงไม่แลก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งทั้งหลายที่คนทั่วไปเห็นว่า น่าเกลียดน่าชัง ควรแก่การผลักไส หลีกหนีไปให้ห่าง กลับกลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่า ควรที่จะไขว่คว้ามาให้เต็มสติกำลัง บรรดานักปฏิบัติธรรมทั้งหลายเมื่อทำไปถึงระดับหนึ่ง ปัญญาเริ่มมองเห็นความจริงในชีวิต และรู้เห็นอย่างชัดเจนว่า กว่าจะแทงทะลุได้แต่ละชั้นนั้นยากเย็นขนาดไหน ก็จะเห็นว่าสิ่งที่ทุกคนรังเกียจ ไม่ว่าจะเป็นความทุกข์ในการเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย การเศร้าโศกร่ำไรรำพัน การกระทบกระทั่งกับสิ่งที่ไม่ชอบใจ การได้สิ่งที่ไม่ปรารถนา การสูญเสียสิ่งที่รักที่ชอบใจนั้น ความจริงแล้วมีคุณค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพราะว่าถ้าไม่มีสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ เราก็จะยึดติดอยู่กับร่างกายที่เต็มไปด้วยความทุกข์ เราก็ยังจะอยากมาเกิดในโลกที่เต็มไปด้วยความทุกข์ยากเร่าร้อนแบบนี้อีก

 

แต่เมื่อเราท่านทั้งหลายเห็นชัดแล้ว ก็จะพยายามถอนจิตของตนเองขึ้นมา เหมือนอย่างกับช้างสารติดหล่ม พยายามถอนตนเองขึ้นจากหล่มฉันนั้น ในเมื่อท่านทั้งหลายมีความอดทน มีความพากเพียรเพียงพอ ท่านก็จะสามารถถอนตนขึ้นมาได้ทีละเล็กทีละน้อย ยิ่งพ้นจากหล่มได้มากเท่าไร สิ่งทั้งหลายเหล่านั้นก็จะกลายเป็นง่ายขึ้นมากเท่านั้น


แต่ว่าทุกท่านต้องเข้าใจว่า ครั้งแรกในการปฏิบัตินั้น ย่อมต้องประกอบไปด้วยความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าเป็นการทวนกระแสโลก และเป็นกระแสที่รุนแรงเป็นอย่างมาก

แม้แต่ตัวกระผม/อาตมภาพก็โดนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว จากบุคคลที่ถึงเวลาก็ไม่สนใจว่าเราทำอะไร ? เพื่ออะไร ? พอเห็นเข้าก็ตราหน้าทันทีว่า "ไอ้นี่จะบ้าแล้ว ใครเขาปฏิบัติธรรมกันตั้งแต่เด็กแต่เล็ก มึงนั่งสมาธิ ไม่มีครูไม่มีอาจารย์ ระวังจะบ้านะ..!" สารพัดคำพูดที่จะดูถูกดูแคลน ถ้าไม่ใช่ว่าเรารู้เห็นประโยชน์จริง ๆ แล้ว ก็คงจะละ จะวาง จะทิ้ง สิ่งทั้งหลายเหล่านี้ไปนานแล้ว

เพียงแต่ว่ากระผม/อาตมภาพนั้น เห็นคุณค่าในสิ่งที่ตนเองกระทำ รู้ว่าศีลนั้นดีอย่างไร สมาธินั้นดีอย่างไร ปัญญานั้นดีอย่างไร ทรงคุณค่าขนาดไหน ? พระพุทธเจ้าจึงต้องใช้ชีวิตชาติแล้วชาติเล่า เป็นกัปกัลป์อนันตชาติ กว่าที่จะแลกมาได้ แล้วนำมาสั่งสอนให้พวกเราได้รู้และปฏิบัติตาม จึงได้พยายามต่อสู้ฝ่าฟัน จนกระทั่งผ่านพ้นมาได้จนถึงปัจจุบันนี้

ในส่วนที่เห็นชัดที่สุด ก็คือคำพูดของพระน้องชายของตนเอง ก็คือ "พระครูธรรมธรแสงชัย กนฺตสีโล" ซึ่งในช่วงวัยรุ่นที่กระผม/อาตมภาพ พากเพียรฝึกฝนในเรื่องของกสิณต่าง ๆ ด้วยความที่ว่านอนอยู่ในห้องพักเดียวกัน เขาก็เห็นตำตาอยู่ทุกวัน แล้วก็คอยมาล้อเลียนว่า "เป็นอย่างไรบ้าง ? เห็นชัดไหม ? ใกล้บ้าหรือยัง ?" เป็นต้น

จนกระทั่งท้ายที่สุด เมื่อมาอยู่ในปัจจุบันท่านก็ยังมาปรารภว่า "ถ้าผมยอมทำตามหลวงพี่เสียตั้งแต่แรก ผมก็สบายไปแล้ว" กระผม/อาตมภาพจึงได้ตอบกลับไปว่า "ตอนนั้นมึงเห็นว่ากูบ้าไม่ใช่หรือ ?" อีกฝ่ายหนึ่งก็ได้แต่หัวเราะ..แหะ..แหะ..!

ซึ่งเรื่องพวกนี้นั้น ท่านใดก็ตามที่ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรม โดยเฉพาะปฏิบัติเพื่อความหลุดพ้นนั้น ก็จะเจอสารพัดมารที่มากลั่นแกล้ง มาขัดขวาง มาบั่นทอนกำลังใจ โดยเฉพาะเขาสามารถใช้คนทุกคน ใช้ของทุกชิ้น ใช้สัตว์ทุกตัวในการคอยขัดขวางเรา โดยเฉพาะบุคคลที่เรารักมากที่สุด ก็จะสร้างความสะเทือนใจให้กับเราได้มากที่สุดเช่นกัน

จึงเป็นอะไรที่เราท่านทั้งหลายต้องตระหนักและรู้ให้เท่ากันกิเลสมาร ขันธมาร ตลอดจนกระทั่งเสนามารเหล่านี้ ในการที่จะบั่นทอนกำลังใจของเราจนกระทั่งท้อถอย เลิกการปฏิบัติธรรม แล้วก็ยอมจ่อมจมอยู่กับวัฏสงสาร กลายเป็นทาสของกิเลสไปไม่รู้จบ ยกเว้นว่าท่านทั้งหลายจะประกอบไปด้วยความเพียรพยายามอย่างแท้จริง เสริมสร้างบารมีทั้ง ๑๐ จนกระทั่งครบถ้วนสมบูรณ์ บริบูรณ์ สามารถละสังโยชน์ทั้ง ๑๐ ได้อย่างเด็ดขาดเป็นสมุจเฉทปหาน จึงสามารถที่จะพ้นจากเงื้อมมือมารทั้งหลายเหล่านั้นได้

แต่จะไปถึงขนาดนั้นแล้วก็ตาม ตราบใดที่ท่านยังมีขันธ์ ๕ คือร่างกายนี้อยู่ ขันธมาร ตลอดจนกระทั่งเศษกรรมต่าง ๆ ก็ยังเล่นงานท่านได้อยู่ดี ท่านทั้งหลายจึงต้องใช้ความอดกลั้น อดทน ตลอดจนกระทั่ง ศีล สมาธิ ปัญญา ที่สั่งสมมา ในการนำพาตนเองให้หลุดพ้นจากกองทุกข์เหล่านี้ให้ได้

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)